Familieherinneringen

Familieherinneringen – De Familietafel
Gisteravond was ik de eettafel aan het afstoffen. In het grote totaalbeeld is het een prachtige tafel. Het doet precies wat een eettafel hoort te doen - niets anders toestaan dan eten. Maar toen ik gisteren naar die tafel keek wilde ik mijn armen in de lucht gooien en "HOERA!" roepen omdat deze tafel in het bijzonder veel meer heeft gedaan dan dat.

Als ik door mijn knieën ga en mijn hoofd "precies zo" schuin houdt, dan kan ik de indrukken zien van al het huiswerk dat op de tafel geschreven werd. Soms kan ik een heel woord lezen, maar meestal zie ik alleen wat lijnen en trekken die weerspiegelen. Ik realiseer me dat deze tafel, zogezegd, een hand heeft gehad in de opleiding van drie kinderen. Deze tafel was een bemoediging voor twee afgestudeerde universiteitsstudenten en is hard op weg om daar nummer drie aan toe te voegen. Als je bedenkt dat er nu kleinkinderen zijn die onze levens komen binnen zappen (een woord dat de rechtstreeks betrokkenen er overigens waarschijnlijk niet voor zouden gebruiken!), dan denk ik dat die tafel eens diep moet inademen en zich moet voorbereiden op de volgende generatie van kennisvergaarders. Wiskunde en Engels en geschiedenis, en vergeet ook niet het bouwen van kastelen, het in elkaar zetten van klokken, ballonnen in glazen potten, enzovoorts. De lijst is bijna eindeloos.

De tafel heeft ook kleine stippen, op regelmatige afstanden van elkaar. Voor het ongeoefende oog zijn deze bijzondere markeringen wellicht onherkenbaar. Maar elke naaister zou deze onmiddelijk herkennen als het spoor van een rolmesje. Hoeveel kledingstukken begonnen hun leven als een stuk stof op deze tafel? Kleine versierde jurkjes, baljurken, jassen, broeken, pyjama's, korte broeken. Dan waren er ook nog gordijnen, kussens, handtasjes. . . het lijkt alles bij elkaar wel een eindeloos aantal te zijn!

Op één van de hoeken, als je in het geval van een ovale tafel al van een hoek kunt spreken, zit een kleine knobbel. Deze is een eerbetoon aan de hechtende kracht van superlijm. Niet alleen plakt dat magische spul aan je wijsvinger of duim, het kan ook opdrogen tot een onverzetbare bult op je tafel. Alcochol, nagellakverwijderaar, verfverdunners -- de superlijm merkt er niets van en deze tafel is hiervan het bewijs!

Onze familie is altijd financieel overeind gehouden door beslissingen die aan deze tafel, onze oude vriend, over geldzaken werden genomen. Soms was er geen vuiltje aan de lucht. . . gewoon de routine van het betalen van de rekeningen. Maar soms rustten onze ellebogen op de tafel en ondersteunden de opgeheven handen een hoofd vol zorgen. Vaak werd de methode toegepast die ook wel "beroof Petrus om Paulus te betalen" wordt genoemd, maar gelukkig is altijd alles op zijn pootjes terechtgekomen.

De wolf stond al een paar keer klaar met zijn koffers gepakt en met ons adres op zak, maar al het rekenwerk dat we aan deze tafel verrichtten, de plussen en de minnen, bleek altijd lonend en beschermend.

Maar de meest krachtige eigenschap van de tafel is onzichtbaar. Het is een aura van aanbidding. De schaduwen van handen die elkaar in gebed vasthouden, gebogen hoofden. Onzichtbaar, maar toch aanwezig. Wat hoeft een tafel nog meer te zijn dan een plaats waar een gezin bijeenkomt om samen de Schepper te danken?

En met dit in mijn achterhoofd stof ik de tafel nog zorgvuldiger en dankbaarder af. Meubilair heeft weliswaar geen gevoelens, maar kan wel emoties, herinneringen en dankbaarheid opwekken. Een wonderbaarlijke lijst. Wonderbaarlijk!

Geef alsjeblieft de vruchten door!

Praat over ons:

Volg ons: