Anderen Troosten

Anderen Troosten - De Begrafenis
Door Jeff Norberg

Sam liep over de met gras begroeide heuvel naar de boom waar de doodkist zou worden begraven. Over de top kon Sam de boom zien en het driehoekige gat juist ervóór kwam geleidelijk in zicht. De herinneringen die hij aan deze boom had waren zo talrijk als het aantal grassprieten op de heuvel. Dit was hun boom, waar Sam en Helen altijd naar toe gingen om alleen te zijn -- in goede en slechte tijden. Als er momenten waren waarop Helen ineens was verdwenen, dan zou Sam haar hier meestal terugvinden, binnen in die holle boomstam. Het was dan ook geen grote verrassing toen zij vroeg of ze bij deze boom begraven kon worden als ze zou sterven. Sam zou er alles voor geven om haar nu in die holle boom te kunnen aantreffen om haar nog één keer vast te houden en te knuffelen. Hij wist dat Jezus haar nu in Zijn armen had, maar toch, het deed zeer. Vlak bij de boom was een groepje rouwende mensen bijeengekomen aan beide zijden van het zes voet diepe gat waar haar lichaam in zou worden neergelaten.

De dragers zetten de doodkist op het platte stuk hout dat in het graf zou worden neergelaten; zij deden vervolgens een stap terug en bevonden zich nu tussen de andere mensen. Terwijl de begrafenis voortging wierp Sam een blik op een oudere vrouw die helemaal in het zwart gekleed was, een vrouw die Sam maar al te goed kende. Haar naam was Audrey Ryan, Helen's moeder. Hij had nooit echt goed met Audrey kunnen opschieten, het was altijd een haat-liefde verhouding geweest. Elke keer als ze samen waren zou een vonk van onenigheid een vuur van woordenwisselingen ontsteken, soms over serieuze zaken, maar meestal over onbenullige dingen. In zijn binnenste zocht Sam naar die vijandigheid die hij voor Audrey had zodat hij deze naar de oppervlakte zou kunnen laten komen, maar hij had het er moeilijk mee. Rechtvaardigheid en trots voerden een strijd in hem, alsof het een bokswedstrijd was. Hij probeerde haar te negeren, probeerde smoesjes te verzinnen, maar het had geen zin. Hij zag haar aan de rand van die begraafplaats, met haar hoofd omlaag en haar gezicht bedekt met een sluier, en het vulde hem met een enorm medeleven. Hij wist dat ze met een onvoorstelbaar verdriet te maken had. Hij hield meer van Helen dan van het leven zelf, maar zijn gevoel van verlies en verdriet stonden in geen verhouding tot Audrey's verlies van haar enige kind; niets kon die pijn evenaren. Hij wist dit maar al te goed. Hij had zelf gezien hoe zijn eigen moeder in een diepe depressie was vervallen na de dood van zijn zus.

Hij boog zijn hoofd en zei een stil gebed dat God iemand zou sturen om Audrey te troosten, net zoals hij voor zijn moeder gebeden had toen zij zo wanhopig was. Audrey Ryan stond nu voor hem en voor de eerste keer zag hij een andere vrouw; een moeder die zojuist haar enige kind had verloren. De aanblik van Audrey bracht herinneringen aan zijn eigen moeder naar boven. Nadat zijn moeder was gestorven had Sam zich altijd schuldig gevoeld omdat hij niet méér had gedaan om haar te troosten. In zijn gedachten stond hij weer naast haar bed, vlak voor haar dood.

“Ik had meer moeten doen. Het spijt me,” zei Sam, terwijl hij zijn moeder's hand vasthield.

Zijn moeder keerde zich naar hem toe en fluisterde de woorden: "Ik hou van jou, Sam, het was niet jouw schuld.”

De herinnering vervaagde en hij keek weer naar zijn schoonmoeder. Hij stond daar maar en huilde stillen tranen, voor zijn moeder en voor Helen. Net zoals in het geval van zijn moeder had Sam ook nu het gevoel dat hij meer voor Helen had kunnen doen dat haar in leven had kunnen houden. Hij stierf van binnen, hij gaf zichzelf de schuld. In de week voorafgaand aan de begrafenis had hij onophoudelijk tot de Heer gebeden, en vroeg zich af of zijn gebeden gewoon tegen het plafond waren teruggestuiterd. Hij wist nu dat dat niet zo was. Terwijl hij daar stond en haar bekeek voelde hij hoe zijn hart lichter werd en hoe hij zich op andere dingen begon te concentreren. Het voelde alsof God hem een nieuwe kans gaf en tegen hem zei: "Het is nooit te laat om een ander kind van mij te helpen". De wrok die hen in het verleden uit elkaar had gedreven verdween uit de herinnering. Hij voelde een diepere liefde voor haar dan ooit tevoren. Langzaam liep hij naar haar toe en ging naast haar staan.

"Hallo, Audrey", zei Sam.

"Oh, Sam", zei Audrey, begrijpelijk in tranen. "Wat moet ik nu doen? Nadat Roger stierf was zij de enige die ik nog had. Ik weet niet hoe ik me hier doorheen kan slaan."

Hij reikte zijn hand naar haar uit alsof hij een pop was. En liefde, God's liefde, was de poppenspeler.

Hij raakte zachtjes haar schouder aan. "Misschien kunnen we elkaar wel helpen".

Ze sloeg haar armen om hem heen en huilde. Geduldig bleef hij met zijn armen om haar heen staan. Hij was er gewoon voor haar. Door een beetje van zichzelf te geven was zijn geest nu vredig. Hij realiseerde zich nu dat zijn gebed toch verhoord was. Niet op de manier die hij aanvankelijk had verwacht, maar op God's manier. Sam zal misschien nooit herstellen van het verlies van Helen, een deel van hem wilde dat niet. Maar hij wist dat het een beetje gemakkelijker voor hen allebei zou worden als zij er voor elkaar zouden zijn. God was in staat om uit een dergelijke tragische situatie een gevoel van bitterheid in verbondenheid om te zetten, en wanhoop in hoop te veranderen.

Praat over ons:

Volg ons: